Mendeley
TY  _  JOUR
ID  -  1394062911373244
TI  -  داستان‌گوييِ نمايشي در ايران
JO  -  پژوهش زبان و ادبیات فارسی
JA  -  ES
LA  -  fa
SN  -  1735-1030
AU  -  شیخ مهدی علی 
AU  -  طاووسی محمود 
AU  -  خاکی محمدرضا 
AU  -  لزگی حبیب‌الله 
AD  -  
AD  -  
AD  -  
AD  -  
Y1  -  2007
PY  -  2007
VL  -  7
IS  -  4
SP  -  1
EP  -  10
KW  -  ادبیات نمایشی
 داستان
 داستان‌گويي
 نمايش
 نمايش‌گري
DO  -  
N2  -  هر چند داستان‌گوييِ نمايشي در سرزمين‌ها و زمان‌هاي مختلف همواره وجود داشته، در ايران روال رو به رشدي نداشته است. پيش از اسلام، گوسان‌هاي پارتي و خنياگران ساساني، هنگام داستان‌گويي از موسيقي، رقص و آواز و احتمالاً همراهي چند بازيگر بهره مي‌گرفتند. این نوع داستان گویی در جریان تغییر مذهب ایرانیان از آیین زردشت به اسلام، جوهره خود را حفظ کرد؛ اما برخي ویژگی‌های خود را از دست  داد و بر بازیگری داستان گو اتکا پیدا کرد. 
در دورة اسلامي به سبب محدوديت‌هايي كه در پی تفسير آموزه‌هاي ديني برای هنرهای تجسمی و نمایشی به وجود آمد، داستان‌گوييِ نمايشي به روايتي محدود شد كه غالباً يك  نفره انجام مي‌گرفت و آن را «نقالي» مي‌خواندند. همین محدودیت موجب تقویت بازیگری شد و بر تعزیه تأثیر گذاشت. با عزاداري‌ گسترده و نمايش‌گرایانه‌اي كه در دوره صفوی آغاز شد و در قرون بعد به نمايش مصائب (تعزيه / شبيه‌خواني) منجر گشت، زمينة اجتماعي مساعدي براي نمايش دادن و تجسم بخشيدن داستان‌هاي حماسي و مذهبي فراهم آمد و ميراث داستان‌گويي نمايشي نقالان، اين تحول را به کمال رسانيد.

UR  - rimag.ir/fa/Article/10145
L1  - rimag.ir/fa/Article/Download/10145
ER  -  
