Mendeley
TY  _  JOUR
ID  -  139511261118125000
TI  -  نسبت زيبايي و خير در هستي‌شناسي افلاطون
JO  -  تاریخ فلسفه
JA  -  ES
LA  -  fa
SN  -  2008-9589
AU  -  غفاري حسين 
AU  -  پروين بهناز 
AD  -  دانشگاه تهران 
AD  -  دانشگاه تهران
Y1  -  2016
PY  -  2016
VL  -  2
IS  -  7
SP  -  1
EP  -  10
KW  -  خير
 زيبايي
 وحدت
 وجود
 هستي‌شناسي
 زيبايي‌شناسي
DO  -  
N2  -  بنابر تفاسير گوناگون، نسبت ميان خير و زيبايي در انديشه  افلاطون در طيفي ميان تساوي و تغاير نوسان دارد و هرکدام از اين تفاسير سرنوشت متفاوتي را براي زيباشناسي و اخلاق افلاطوني و نسبت آنها با مابعدالطبيعه  او رقم ميزند. بسياري از مفسران، حقيقت و خير در نظر افلاطون را يکي ميدانند، در حالي که نسبت زيبايي و خير دقيقاً روشن نيست. با بررسي ويژگيهاي هريک از اين دو در محاورات مختلف و زمينه ها و دلايل توصيف اين رابطه از زبان خود افلاطون، ميتوان علاوه بر يافتن اين نسبت، حدود زيباشناسي افلاطوني را ترسيم نمود و به جايگاه زيبايي بمثابه حقيقت وجود در هستي‌شناسي افلاطون پي‌برد. در اين جستار براساس روش تجويزي افلاطون در نامه هفتم براي معرفت نسبت به هر موضوع، به رابطه  زيبايي با مفاهيم مترادفش يعني لذت، هماهنگي، تناسب، نظم و وحدت ميپردازيم و ميکوشيم با پاسخگويي به دلايل مغايرت خير و زيبايي نشان دهيم که ساير تعاريف و معاني زيبايي به وحدت تأويل‌پذيرند و حقيقت زيبايي همان خير بمثابه وحدت است. در نتيجه، زيبايي علت وجود و غايت همه چيز است و بر اين اساس، اخلاق و زيباشناسي دو وجه هستي‌شناسي واحد افلاطون محسوب ميشوند. 
UR  - rimag.ir/fa/Article/23161
L1  - rimag.ir/fa/Article/Download/23161
ER  -  
