Mendeley
TY  _  JOUR
ID  -  1403022646709
TI  -  الگوی مفهومی تأویل هستی‌شناسانه مراکز نمادین تاریخی شهر اسلامی- ایرانی
JO  -  مطالعات شهر ایرانی-اسلامی
JA  -  ES
LA  -  fa
SN  -  2228-639X
AU  -  حسینی  سید مجتبی
AU  -  رضایی محمود
AU  -  بندرآباد علی رضا
AD  -  پژوهشگر دکتری شهرسازی، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران
AD  -  دانشیار گروه معماري، واحد تهران مركزي، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران
AD  -  تهران مرکزی
Y1  -  2025
PY  -  2025
VL  -  55
IS  -  15
SP  -  83
EP  -  99
KW  -  بودن- شدن
KW  -   شمایلی- نمادین
KW  -   شهر اسلامی- ایرانی
KW  -   مراکز نمادین
KW  -   وحدت‌گرا.
DO  -  
N2  -  <p>شهرهای تاریخی به شکل عام و شهرهای اسلامی- ایرانی به شکل خاص همواره واجد مراکز نمادینی بوده که بر پایه ابعاد هستی شناسانه و مفاهیم بنیادین &laquo;وجود و موجود&raquo; برپا شده و موجودات را به گونه همبسته گردهم آورده و به یگانگی می&zwnj;کشاند. وجهی که در انگاره شهرسازی نوگرا، با تعریف عام از انسان و الزامات مادی او، نوعی از سازماندهی را در شهرها رقم زده که به پراکندگی بیش از حد انسان و فعالیت منجر شده و بی&zwnj;معنایی آنها را باعث شده است. پرسش اين است كه با چه الگوی مفهومی می&zwnj;توان این مکان&zwnj;ها را تأویل کرد. هدف از پژوهش، دستیابی به الگویی برای فهمِ هستی&zwnj;شناسانه نمادین تاریخی شهر اسلامی-ایرانی است که بر پایه&shy;ی پیوندی عمیق با امری واحد، آشکارشده و معنای خویش را بر پایه&shy;ی هویت و حیات باز&shy;یابد. روش پژوهش، پدیدارشناسی هرمنوتیک بوده و در پارادايم تفهمي قرار می&zwnj;گیرد و از رویکردهای تاریخی- تفسیری و استدلال منطقی بهره می&zwnj;برد. گردآوری اطلاعات بر پایه مرور سيستماتيك متون تاریخی و بررسی آراء علمی، عرفانی، فلسفی و فضایی- کالبدی استوار شده تا با تحلیل محتوا نظم خویش را بازیابد. یافته&zwnj;ها، تأویل هستی&zwnj;شناسه این مراکز را از طریق امتزاج جهان&zwnj;بینی&zwnj;های &laquo;عقلی&raquo;، &laquo;نقلی&raquo; و &laquo;علمی&raquo; و در چارچوب سامانه&zwnj;های &laquo;وحدت&zwnj;گرا&raquo;، &laquo;پدیدارشناسی&raquo; و &laquo;ساختارگرایی&raquo; دنبال کرده و به مؤلفه&zwnj;های &laquo;زمان و زمینه&raquo;، &laquo;طرح (اثر)&raquo;، &laquo;طراح (پدیدآورنده)&raquo;، &laquo;مخاطب&raquo; و &laquo;ساختار و مراتب&raquo; راه می&zwnj;یابد. الگوی تأویل مکان (اثر) با میزان &laquo;کنشگری مخاطب&raquo; در طیفی از حالت &laquo;بودن تا شدن&raquo; او در مکان و &laquo;عاملیت طراح&raquo; در طیفی از &laquo;شمایلی تا نمادین&raquo; قابل خوانش است. وقتی موقعیت کنشگری بیشتر در حالت شدنی و عاملیت در حالت نمادین باشد، ادراک مکان به موقعیت &laquo;تهی از هر&raquo; (وحدت&zwnj;گرا) نزدیک می&zwnj;شود. در این کشاکش، امکان فهم زبان فرامکانی با ارجاع به مؤلفه ادراک معنایی بیشتر می&rlm;شود.</p>
UR  - rimag.ir/fa/Article/46709
L1  - rimag.ir/fa/Article/Download/46709
ER  -  
