Mendeley
TY  _  JOUR
ID  -  139603151210506356
TI  -  نفس ستیزی مولوی در مثنوی
JO  -  فصلنامه پژوهش‌های اخلاقی (انجمن معارف اسلامی ایران)
JA  -  ES
LA  -  fa
SN  -  2383-3279
AU  -  حیدری نوری رضا
AD  -  دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه
Y1  -  2017
PY  -  2017
VL  -  26
IS  -  7
SP  -  5
EP  -  26
KW  -  نفس
KW  -   مجاهده
KW  -   حق
KW  -   سلوک
KW  -   امّاره
KW  -   شیطان
KW  -   عرفان
DO  -  
N2  -  انسان به عنوان شریف‌ترین مخلوق عالم، و جانشین ذات باریتعالی، در قید و بند جهان مادی گرفتار شده است. او براساس فطرت حق‌جویی و خصلت کمال طلبی، در صدد اتصاف به صفات ذات اقدس الهی است، تا بتواند با حرکت در مسیر تزکیه و تهذیب نفس، به مقام قرب ربوبی و اتصال به محبوب حقیقی دست یابد.
تحقق این هدف متعالی، نیازمند پرهیز از اشتغال به جهان مادی و دوری از پیروی خواهش‌های نفسانی است. یکی از مکاتبی که انسان را در راستای چنین هدفی هدایت می‌کند، تا از مرحلة انقطاع از عالم تعینات تا مرتبة فناء فی الله نایل گردد، مکتب عرفان و تصوف است، و مولانا از جمله عارفانی است که در سراسر مثنوی به شرح و بسط آداب و شیوة سلوک الی الله پرداخته است.
او مهمترین عامل و مانع دستیابی به کمال مطلق و حقیقت هستی را، نفس اماره می‌پندارد و مجاهدة با نفس را ـ که در این مقاله به بررسی کیفیت آن پرداخته شده ـ مایة تعالی روح و حیات جان آدمی محسوب می‌دارد. از منظر مولوی، ریاضت نفس و ممانعت از سرکشی آن، جهاد اکبر محسوب می‌گردد، و شرط ارتقاء سالک طریق حق، از عالم جماد تا مرحلة نفس مطمئنه، فنای عرفانی، یعنی کشتن نفس است.

UR  - rimag.ir/ar/Article/16512
L1  - rimag.ir/ar/Article/Download/16512
ER  -  
