Mendeley
TY  _  JOUR
ID  -  139602031446325742
TI  -  خلاقيت نفس و مباني انسان‌شناختي آن در حكمت متعاليه
JO  -  خردنامه صدرا
JA  -  ES
LA  -  fa
SN  -  1560-0874
AU  -  استثنايي فاطمه 
AU  -  حسيني شاهرودي سيدمرتضي 
AU  -  مسعودی جهانگیر
AD  -  دانشگاه فردوسي مشهد 
AD  -  دانشگاه فردوسي مشهد 
AD  -  دانشیار فلسفه‌ی اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
Y1  -  2017
PY  -  2017
VL  -  2
IS  -  22
SP  -  1
EP  -  10
KW  -  نفس ناطقه
خلاقيت
تجرد
بساطت
خلافـت

DO  -  
N2  -  بعقيدة ملاصدرا، نفس ناطقه بگونه‌يي آفريده شده كه  بمحض علم و اراده ميتواند مراد خود را بعنوان شأني از شئون خويش محقق سازد، ولي اين توانايي در نشئات مختلف وجودي نفس و با توجه به مرتبة نفوس، داراي مراتب شديد و ضعيف است. در حكمت متعاليه حيطة خلاقيت نفس، به دو حوزة درون و بيرون تقسيم ميشود. مراد از درون، عوالم غيبي نفس و مراد از بيرون، عوالم طبيعت و ماوراء طبيعت است. مصداق بارز خلاقيت در درون، ايجاد صور ذهني و از مصاديق خلاقيت در بيرون، معجزات و كرامات انبيا و اوليا است. برخي از مباني انسان‌شناختي خلاقيت در حكمت متعاليه كه در اين مقاله بتفصيل مورد بررسي قرار ميگيرد، عبارتند از: تجرد نفس، تجرد قوة خيال، فاعل علمي بودن، جامعيت (بساطت) نفس و مَثَل اعلا بودن آن. بر اساس اين ويژگيها، نفس انسان بعنوان موجودي ملكوتي كه خليفه و مظهر تام و تمام خداي متعال است، علاوه بر خلاقيتهاي دروني، در صورتيكه در علم و عمل به مجردات تام تشبه يابد، ميتواند هرچه را در صفحة تصور او به تجلي علمي موجود شده، تحت سيطرة ارادة خود درآورد و با ارادة خود موجود ذهني را كسوت وجود خارجي بپوشاند.
UR  - rimag.ir/ar/Article/23730
L1  - rimag.ir/ar/Article/Download/23730
ER  -  
